5 jaar…

Zo heeft Yoshimi! dan toch echt zijn of haar eerste lustrum bereikt. Dagen vervliegen, uren vergaan, maar Yoshimi! is blijven bestaan. Poëzie! Misschien is 5 jaar nog lang niet lang genoeg voor een feestje, maar als vijf jaar ongeveer een kwart van je leven is (zoals in mijn geval), ben je nu eenmaal liberaler in dat soort zaken. Voordat we volledig verzanden in een nostalgische en sentimentele terugblik op de afgelopen jaren is het misschien een goed idee om u eerst kennis te laten maken met de traktatie bij deze verjaardag… Een nieuw digitaal singletje!

Yoshimi! – Altijd wat (en dat is dat)

      1. 01. Altijd wat (en dat is dat)
      2. 02. Messed Up (Kai Nabuko Messy Mix)

De A-kant is een nieuw liedje. Het zong al rond tijdens de opnames van Sowieso en bevindt zich dan ook in ditzelfde verwarrende gedachtegoed. Alle instrumenten en vocalen die je in het liedje hoort, komen van mijn kant. Het geheel is achteraf nog gemasterd door onze goede vriend Patrick, bekend van Arpatle. Hier is de tekst, mocht deze in al het gitaargeweld niet direct zijn te verstaan:

Plotseling vallen de lichten uit en ik struikel, land verkeerd.
Er is iets waar ik op stuit, maar dat definitie ontbeert.
Ik hou me vast aan taal en woord, maar zij vallen mee, door de mand
De discussie wordt aangeboord en de conclusie is eraan verwant.

Al die zinnen waaieren maar rond
Ze vliegen zonder smaak uit de mond
Het moet toch zijn dat het wat is, of niet? 
Is er een tekst die een verklaring biedt?

Wat eerst wat leek, doet dat nu niet meer en wordt iets dat ik niet herken
Ik zie het wel, nouja, ongeveer... Kwam het niet eens uit eigen pen?

Wat was het eerst en wat wordt het nu?
Mijn hoofd zwemt metaforisch in fondue
Ik zie het wel, alleen heel vaag
En wat het doet is maar de vraag

De blikken blazen mijn ogen op
Wat ik eruit haal, is wat ik erin stop
Een verbastering van ieder woord
Iets onvindbaars dat alsmaar stoort

Altijd wat, totdat ik stop
Alsmaar meer, ik tel het op

De B-kant is een alternatieve remix  van Messed Up, gemaakt door een andere vriend, Kai Nabuko, ook wel bekend als Toxic Chicken. Naast de langere remix die hij had bijgedragen aan de onlangs verschenen Ep Ik en jij, allebei, had hij ook nog tijd gevonden voor deze wat vrijere en meer harmonische mix. Hij beviel zo hier op het Yoshimi! hoofdkwartier dat ik hem u toch niet zou willen onthouden.

En hiermee besluiten we dan officieel Yoshimi! 2.0. De extreme verwarring is voorlopig tot zijn einde gekomen. Hoe zijn we eigenlijk in al die vaagheid beland? Toen ik in 2006 liedjes begon op te nemen op de voorzolder aan de Koninginneweg maakte ik nog lollige luisterpop zonder al te veel problematische formele bagage. Op deze wijze maakte ik mijn eerste EP Alive and in extacy (expres verkeerd gespeld uiteraard, een knipoog naar Odessey and Oracle van the Zombies?). Onze eerste show was bij de Boekenbuuv tijdens Motel Mozaique, op vrijdag, 13 april 2007. Ik speelde toen samen met mijn broer, Ruud. Kijkt u maar eens hoe dat ging:

Wie A zegt moet uiteindelijk ook weleens B zeggen en een tijdje later maakte ik dan ook een tweede EP, toepasselijk genaamd II. Het werd tijd om de band uit te breiden! De eerstvolgende muzikant die mij live zou bijstaan, was niemand minder dan mijn opa, Louis. Samen met hem speelden we op dingen als Utrecht Boft! en bij mijn moeder in de klas:

Mooie tijden! Verhelderend interview! De EP werd hetzelfde jaar nog uitgegeven op het Deventerse Esc. Rec. label. Ze vroegen ons mee spelen op hun Esc. Rec. Stage Hack. Dat deden we natuurlijk maar al te graag. Hier ziet u hoe dat ging:

Ook nam ik thuis een eerste muziekvideo voor de band op, het eclectische thuis opgenomen Johnny Ain’t Dead:

Tussen dit alles door ontmoette ik op de een of andere manier Arie en Dennis. Zij vroegen of ik mee wou spelen in hun toenmalige band ‘Sewing Machine’ als tweede gitarist. Helaas werkte dit niet helemaal, maar aan de positieve kant kwam Dennis al gauw bij Yoshimi! spelen op de drums en daar zit hij nu al sinds 2008. Na een wisselvallig optreden bij WORM werden we gevraagd mee te doen aan het Wim T. Schippers tribuut Hark TOO! Ik kreeg No Way Around That voorgeschoteld om mijn eigen interpretatie op los te laten. Dennis zingt ook mee op deze cover (die overigens nog niet eerder op de site vinden was):

Na gespeeld te hebben op de releaseparty van deze roze vinyl LP werden we benaderd door niemand minder dan Leen Steen van Tocado Records. Deze zag wel heil in het uigeven van mijn eerste album Milkshakes at the pizzeria. We zijn in 2009 beland en rond deze tijd begon Arie ook mee te spelen op viool en bas. Het klassieke Yoshimi! vijftal had elkaar gevonden! Om dit te vieren namen we een videoclip op voor I’ll act like I am not afraid to make a fool out of myself and I will make you love me… bij WORM. Hierin zijn we allemaal te zien in tal van obscure poses! Grote afwezige is helaas Manon die op een veeltal aan nummers van het album meezingt. In plaats daarvan playbackt Janna (die later ook op Vakantie mee doet) haar teksten vol overtuiging:

Wat volgt is bijna geschiedenis! Optredens, bijvoorbeeld met Mirjam op harmonium tijdens Metropolis:

Helaas kon mijn opa de stress van het touren niet aan en aan het begin van 2010 verliet hij de kernopstelling van de live band om zich te richten op zijn biljartcarriere (hoewel hij bijgelegenheden nog maar al te graag de planken van het podium bezweert). Intussen was ik druk bezig met datgene wat uiteindelijk Sowieso moest worden, mijn epische, Nederlandstalige conceptalbum over verwarring en vaagheid. Het eerste voorproefje hierop gaven we tijdens een multimediale conceptuele theatershow De Yoshimi! super show . Het Vlaams Cultuurhuis De brakke grond vroeg mij om deze tijdens de kunstvlaai van dat jaar voor hen op te voeren. Tijdens deze show werd het olijke viertal bijgestaan door los/vast bandlid Tijmen Riedé op gitaar en Ruud’s vriendin Karida op zang. Schrik niet van deze nog maar zelden vertoonde beelden:

Chaos! dat was het effect van deze show en blijkbaar deed dat het wel goed, want we stonden dat jaar ook op de popronde, festival Verbunt en Into The Great Wide Open:

We grepen de gelegenheid aan om tijdens een speciaal concert voor Grrr Jammig Squeak ook nog een nieuw liedje te maken dat nog lang niet vaak genoeg is gehoord. Het heet Doe de krab en ik zou hem hierbij graag weer even omhoog takelen voor uw luisterplezier:

Allemaal leuk en aardig, maar het angstig opgewachte album was er nog niet! 2011 leende zich echter wel voor de oprichting van KIKVORS. Een muziekplatform in de breedste zin van het woord waar we nu al verschillende fijne avonden mee hebben georganiseerd. Uiteindelijk hebben we hiermee Sowieso uitgebracht, ook hiervoor ontstond een kleine clip:

Uiteraard was een conceptalbum over verwarring en vaagheid een enorm commercieel succes, maar zoals u ziet laten we ondanks alles het succes niet naar ons hoofd stijgen:

Wat mooi om je leven zo snel aan je voorbij te zien gaan! Het was een mooie tijd, maar hij was uiteraard niet mogelijk zonder iedereen die me al die tijd heeft geholpen. Ik denk hierbij natuurlijk direct aan mijn bandleden Arie, Dennis en Ruud, maar ook alle geluidsmannen, luisteraars en bezoekers van de concerten die we hebben gegeven. Zonder jullie was ik nergens mee door gegaan. Dus merci!

*Snif*

Dus nu… Wat brengt de toekomst voor Yoshimi?

We zullen zien…

Niek, 13 april 2012.